Mijn naam is Luca Morandi, ik ben beginnend freelance journalist. Daarnaast ben ik derdejaars student aan de journalistieke opleiding “Nieuws en Media”, aan het Instituut voor Media, Informatie en Communicatie. Mijn werkterrein is de fietssport, van racefiets tot mountainbike.
Als freelance journalist combineer ik passie voor schrijven met liefde voor fietsen. Een droombaan! Ik ben sinds enkele jaren een recreatieve rijder op zowel mountainbike als racefiets. Ik schrijf zowel voor tijdschrift als internet.
Sinds gisteren kun je op de BikeMotion Benelux beurs in Utrecht al dat moois bewonderen wat gedebuteerd heeft op de Eurobike beurs in Friedrichshafen, Duitsland. Naar mijn idee de perfecte gelegenheid om een radioreportage op te nemen.
Net als de keuze voor een bepaald fietsmerk, is het kiezen van de kleur van een fiets een gevoelig onderwerp. Wat de een prachtig vindt, daar gruwelt de ander van en vice versa. Als ik om mij heen kijk, dan rijdt verreweg het merendeel van de racefietsers en mountainbikers op een zwarte fiets. Aan de ene kant val je niet op in de massa, aan de andere kant een sobere uitstraling die mensen vaak waarderen. En dan heb je ook nog de keuze tussen glimmend of mat. Kan het nog moeilijker zijn?
Wil je horen hoe het klinkt als een aantal gangmakers met zestig kilometer per uur over de wielerbaan razen?
Wielergek, mountainbike gek, fietsgek. Ondanks dat ik al het voorgaande ben, heb ik nog nooit een wielerbaan bezocht. En dat terwijl ik zo’n beetje op een steenworp afstand woon van de wielerbaan in Alkmaar! Het werd dus tijd om de indoor variant van het wegwielrennen eens nader te verkennen. Ik bezocht op een doordeweekse avond het Sportpaleis Alkmaar om naar trainingswedstrijden te kijken. Ook sprak ik met liefhebbers van de sport over het baanwielrennen.
Nu Eurobike achter de rug is, is het onvermijdelijk om te praten over de ontwikkelingen in de fietsindustrie. Welke trends zien we in 2010? Nou heb je daar niet veel woorden voor nodig, want zoals gebruikelijk halen fabrikanten alles uit de kast om fietsen zo licht mogelijk en zo stijf mogelijk te maken. Elk jaar worden er hierin bescheiden successen geboekt, die weinig uitmaken voor de gewone sterveling maar die de nodige seconden afschaven van prestaties van de profs. Zodat zij hun 2010 wiel net iets eerder over de streep kunnen drukken dan de tegenstander.
lees meer
Als het om de hoeveelheid natuurgebied gaat, zijn inwoners van Noord-Holland niet het rijkst toebedeeld. Maar wie goed kijkt, ziet dat we eigenlijk maar weinig te klagen hebben. Het is misschien geen Zuid-Frankrijk, maar we hebben wel de polders en het duingebied. Zowel wielrenners als mountainbikers kunnen prima trainen en genieten van de natuur in Noord-Holland. Hieronder staan een aantal foto’s van wat ik zoal tegenkom op de mountainbike in de duinen, op slechts tien minuten fietsen van mijn huis.
Carbon is een materiaalsoort waar je in de fietsindustrie niet meer omheen kan. Waar het gebruik van koolstofvezel en epoxyhars ongeveer rond 1975 begon met fietsframes, zie je het nu terug in alles van wielen tot sturen, crankstellen, derailleurs, shifters en zelfs pedalen. Het materiaal is lichter en stijver dan materialen zoals aluminium, maar ook kwetsbaarder en kostbaarder.
Sommige fietsonderdelen worden tot op het gekke af van carbon vervaardigd, puur voor de “bling” en de “heb”. Weightweenies hebben het grammenschaven verheven tot een kunst waarbij hun fiets even duur is als de gemiddelde occasion op vier wielen. Maar waar weightweenies als een subcultuur binnen de fietswereld kan worden gezien, wordt het gebruik van carbon elk jaar meer mainstream. Kijk maar eens wat er tijdens dit jaar op de Eurobike beurs in Friedrichshafen werd gepresenteerd.
